Πέμπτη, 9 Απριλίου 2015

λευκές σελίδες στην ιστορία μου

Επτά χρόνια απουσίας και η παρουσία σου ακόμη δυνατή μεγαλώνοντας στις αναμνήσεις που εσύ μου έδωσες να ζω.

Η πιο μουντή ημέρα του χρόνου.Η ημέρα που μίσησα.Η ημέρα που έφυγες!
Δεν μπορώ να περιγράψω τα συναισθήματα μου,τα δάκρυα με λυγίζουν και ξέρω πως θα 'θελες να ήμουν δυνατός.Θυμάμαι που σε κρατούσα και δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.Αυτό με πονούσε περισσότερο. Χαραγμένη στην μνήμη μου η περίοδος της παιδικής μου ηλικίας και τα πράγματα που κάναμε μαζί. Μέχρι και οι τσακωμοί μας, μια γλυκιά ανάμνηση λίγο θαμπή αλλά χαμογελάω στην σκέψη αυτή. Τόσα πράγματα να θυμάμαι,μα τόσο λίγα.

Αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής που άμα ξεκινήσω να γράφω δεν θα τελειώσω ποτέ!
Χάθηκες από την ζωή αλλά στην δική μου ζωή είσαι ακόμα εδώ.


Μεγάλωνα ξέροντας πως είσαι εδώ,έφυγες και μεγάλωσα απότομα!

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

μουσική και στοίχοι μιας εποχής

πάντα θα μισώ τους ανθρώπους που με έκαναν να νιώσω λάθος συναισθήματα.

πάτα PLAY από κάτω:
                     

                    

Ήταν εκείνο το καλοκαίρι που η άμμος μύριζε έρωτα,
το χθες παρελθόν και η μουσική άνοιξη.
Αυτό το συναίσθημα ότι αυτή τη φορά δεν θα δεθείς με το φιλί του αποχαιρετισμού,
σιωπή
και εικόνες φαντασίας,σχεδόν πραγματικές στο μυαλό.

Σαν τραγούδι που ξεκινάει ανάποδα,
η σκέψη δίχως μουσική
αλλά στοίχους που θα μπορούσαν να
σε κλείσουν στα πιο σκοτεινά όνειρα.
Μόνος σου απόψε θα γράψεις τους στοίχους
την συνέχεια για έναν νέο ορίζοντα!

Κλείσε την ντουλάπα με τις αναμνήσεις
ακούγοντας τον ρυθμό να μελαγχολεί αυτή τη φορά
και τα δάκρυα να τρέχουν
μετρώντας αντίστροφα τα λάθη
που σε έκαναν να ξυπνήσεις σε ένα διαφορετικό όνειρο.
πιο άσπρο.

ένα,δύο,τρία

Ξέχνα τον πόνο,ρίξε μονάχα μια ματιά πίσω αλλά πάντα να κοιτάς μπροστά.
Οι τελευταίες λέξεις στην ιστορία για απόψε.

πάντα θα μισώ τους ανθρώπους που με έκαναν να νιώσω λάθος συναισθήματα.

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Πόλεμος με την πραγματικότητα

Όλοι βιώνουμε εμπειρίες μοναδικές.
Συναισθήματα και πράγματα τα οποία μας κάνουν να αλλάζουμε.

Σαν την σκιά ξεκόλλησε από πάνω μου μια ανάμνηση που χρόνια περπατούσε πλάι μου.
Συντροφιά γλυκιά αλλά και οδυνηρή.
Έχοντας και τα δυο μου μάτια,δεν έβλεπα.
Αρνιόμουν να διαγράψω τα ίχνη της.
Ήμουν καταδικασμένος.
Ένιωθα συντροφιά,αγάπη και ζωή, ενώ όλα αυτά ήταν στο μυαλό μου.
Εσύ είχες ήδη φύγει...
και οι αναμνήσεις στοίχειωσαν την ψυχή μου..
.... σαν να ΄σουν εδώ!

Τρόμαζα στην ιδέα να φύγω,να φύγει - να μην αναπνέω!
Όλος αυτός ο πόνος που αρχικά ξερίζωνε εμένα ...


δεν πειράζει

      

μια ανάρτηση ξεχασμένη στον χρόνο.             

Πέμπτη, 14 Φεβρουαρίου 2013

"ΚΆΠΟΙΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΑΝΑΖΗΤΟΎΝ ΑΚΌΜΑ ΤΗΝ ΑΓΆΠΗ"(ΠΛΗΓΩΜΈΝΟΙ ΑΠΌ MIA ΆΛΛΗ)

πάτα PLAY από κάτω:

Ημέρα Αγίου Βαλεντίνου με μυρωδιά ρομαντισμού.
πως μπορείς να μην σκέφτεσαι τον έρωτα όταν παντού υπάρχουν καρδούλες?
ΚΑΙ να μην είσαι ερωτευμένος ερωτεύεσαι την ατμόσφαιρα!
Ένα βασικό συναίσθημα με το οποίο δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς!

Όμως αυτή η γιορτή μπορεί να είναι χαρούμενη για τους ερωτευμένους αλλά
για κάποιους άλλους είναι πόνος στην καρδιά,ένα σπασμένο γυαλί,ένα μισό κομμάτι που λείπει ...
Άλλοι χωρισμένοι άλλοι απλά κουρασμένοι να πληγώνονται!

Ο έρωτας αξίζει για όλους.Ζητάει μόνο φροντίδα και θάρρος να περιορίζεσαι σε αυτόν όπως περιορίζεται αυτός στην ύπαρξη του!Οι άνθρωποι χωρίζονται σε πολλές κατηγορίες.Οι περισσότεροι ανήκουν σε αυτήν που δεν ξέρουν τι θέλουν.
Παραμένουν όμως άνθρωποι που αναζητούν τον έρωτα!
Ένα άνθρωπο ..να μπορούν να μοιράστουν πράγματα..να φροντίζει ο ένας για τον άλλο,να αφεθούν ολοκληρωτικά και να γεμίζουν σάκους με όμορφες αναμνήσεις!

Μακάρι αυτήν την ημέρα να μπορούσαν να την γιορτάσουν όλοι οι άνθρωποι με χαμόγελο και
όλες αυτές τις χαζοκαρδούλες που απεικονίζουν τον έρωτα να μετατρεπόντουσαν σε έναν πραγματικό!

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

οι 22 μέρες χωρίς τσιγάρο!


Ένα όμορφο πρωινό Δευτέρας αφού ξύπνησα,έφτιαξα το καφεδάκι μου και κάπνισα καμιά 10ρια τσιγάρα όπως συνηθίζω ..Κάποια στιγμή εκεί που είχα ήδη αναμμένο τσιγάρο .. το σβήνω,παίρνω το μισό πακέτο που είχα στο γραφείο μου (10-11τσιγάρα μέσα) και το πετάω στα σκουπίδια.Πήρα εντελώς ξαφνικά την απόφαση που τόσο καιρό απόφευγα ή απλά πραγματοποιούσα σιγά-σιγά και καλά! Τρέμουλο με έπιασε,δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι εγώ πέταξα τσιγάρα!Αντικατέστησα και το τασάκι με ένα ξυπνητήρι και αυτό ήταν.Από εκείνη την στιγμή το τσιγάρο είναι παρελθόν!!
Σε όποιον και να πω ότι έκοψα το τσιγάρο γελάει!"Εσύ;" μου λένε .. φουγάρο στις δύσκολες μέρες της ανεργίας εγώ!Γι' αυτό δεν είμαι ο κατάλληλος για να μιλήσω για το πόσο κακό μας κάνει
το τσιγάρο, έτσι θα σας περιγράψω λίγα συναισθήματα από τις πρώτες μέρες τα οποία τα έγραφα καθημερινά να τα διαβάζω ώστε να μην θέλω να το ξαναρχίσω!Να αναφέρω ότι κάπνιζα λίγο παραπάνω από ένα πακέτο την ημέρα! Ξεκινώ:


  • #Ημέρα1 χειρότερη μέρα δεν βρήκα να το κόψω! Είναι που κάθισα όλη μέρα σπίτι και κόντεψα να τρελαθώ!ούτε κοιμήθηκα καλά.Δεν θα το κρύψω το σκεφτόμουν συνέχεια, μπορώ να πω κάθε λεπτό της ώρας.
  • #Ημέρα2 ο ύπνος είναι ότι χειρότερο,προτιμούσα να πεθάνω παρά να πετάγομαι κάθε πέντε δευτερόλεπτα!η ψυχολογία καλή,τα νεύρα πολλά όμως!
  • #Ημέρα3 αναμένεται.Δεν ξέρω πως αντέχω χωρίς τσιγάρο το πρωί και ας πίνω ακόμα καφέ.Μπράβο μου! Ώρα για μεσημεριανό. Ούτε τζούρα -μαρτύριο! Αντέχω όμως!
  • #Ημέρα4 η έλλειψη ύπνου γίνεται όλο και πιο ενοχλητική.δεν σκέφτηκα σχεδόν καθόλου να καπνίσω σήμερα! θα δείξει ..
  • #Ημέρα5 νομίζω πως όταν το σκέφτομαι το κεφάλι μου πάει να εκραγεί!τόσο πολύ! Σήμερα κόντεψα να λυγίσω!
  • #Ημέρα6  όλη μέρα σπίτι και νιώθω πολύ καλά και πιο υγιής από ποτέ!
  • #Ημέρα7 μεγάλη εξάρτηση και σιγά σιγά νιώθω πως το ξεπερνάω,το 'χω ρίξει στο φαγητό όμως.
  • #Ημέρα8 έχει αρχίσει να με ενοχλεί ήδη όταν οι άλλοι καπνίζουν τριγύρω μου,όχι σε υπερβολικό σημείο! Τις πρώτες μέρες το έκανα επειδή ίσως ζήλευα και δεν το ήθελα μπροστά μου αλλά πλέον όχι!
  • #Ημέρα9 μια φίλη μου με τρομοκράτησε πως άμα πάω για ποτό θα κάνω σίγουρα και θα το ξεκινήσω ξανά!Τελικά πήγα και πραγματικά ούτε καν το σκέφτηκα!

Έχουν περάσει 22 μέρες λοιπόν ...
Η αλήθεια είναι ότι οι μέρες περνούσαν και 'γω σταμάτησα να το σκέφτομαι.Οι φίλοι μου συνεχώς να με ρωτάνε "Πάνο δεν θες να καπνίσεις;" όχι τους απαντούσα γιατί να ξανακάνω αυτό το λάθος!; Συνειδητοποίησα πόσο κακό έκανα στον εαυτό μου.Επίσης ο καπνιστής δεν διαφέρει καθόλου από τον ναρκομανή.Ακριβώς ο ίδιος εθισμός!Αυτά είχα να πω .. 




Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Τέλος Εποχής

Η μαγεία των Χριστουγέννων δεν πηγάζει από τα δώρα και την ομορφιά των στολισμένων μπαλκονιών ή της πλατείας στην γειτονιά, αλλά .. από την καρδιά μας και την αγάπη για τα
κοντινά μας πρόσωπα!

Τελειώνει και αυτός ο χρόνος λοιπόν και τα συναισθήματα μου είναι πολλά.
... εδώ στο κρεβάτι μου λίγες μέρες πριν την αλλαγή του χρόνου ,ακούγοντας τα όμορφα χριστουγεννιάτικα τραγούδια προσπαθώντας να συλλέξω αναμνήσεις από την χρονιά που
φεύγει.Οι περισσότερες κακές ,γιαυτό ελπίζω σε μια καλύτερη χρονιά γεμάτη ελπίδα!

Εύχομαι καλή χρονιά να έχουμε με υγεία και περισσότερο χαμόγελο στην ψυχή μας!

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Σκονισμένες Αναμνήσεις

Τρομάζω στην ιδέα να ψάξω συρτάρια και άλλα σημεία μέσα στο δωμάτιο μου,ξέροντας ότι θα βρω
χωνιασμένα μικρά πραγματάκια τα οποία είναι θαμμένα και στο μυαλό μου!
Ένας λόγος παραπάνω για να μην καθαρίσω το δωμάτιο μου!!Φωτογραφίες,χαρτιά,δωράκια και πράγματα γεμάτα αναμνήσεις .. πράγματα που δεν ξέρω αν θα με στεναχωρήσουν ή θα με συγκινήσουν.

"Να θυμάσαι ότι καμιά απόσταση δεν μπορεί να μας χωρίσει" στιχάκια ενός γράμματος πολύ σημαντικού προσώπου της ζωής μου που λατρεύω ακόμα και ας είναι μακριά!

Αυτές οι στιγμές που νιώθεις μια ζεστασιά αναπολώντας την ζωή σου είναι ανεκτίμητες.
Στιγμές γεμάτες χαμόγελο,χρώματα,γέλιο αλλά και δάκρυα λύπης..
Μερικές φορές έχω νιώσει την ανάγκη να γυρίσω πίσω στις όμορφες αναμνήσεις αλλά και στα δυσάρεστα πράγματα που με έκαναν δυνατό χαρακτήρα.Απλά η σκέψη με φέρνει πιο κοντά.
Μικρά σκονισμένα πραγματάκια στην άκρη του μυαλού μου που είχαν κρυφτεί τόσο καιρό.
Εικόνες που με γυρνάνε τόσα χρόνια πίσω.Βόλτες,φιλίες,ταξίδια,τσακωμοί,έρωτες ..

Είναι όμορφο μερικές φορές να ανακαλύπτεις το παρελθόν σου που πάντα προσπαθείς να ξεχάσεις!


Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

Σκέψεις Καλοκαιρινού Φθινοπώρου

Ξεκίνησε γρήγορα,η αρχή μιας νέας χρονιάς.
Καλώς ήρθες Σεπτέμβρη!

Το καλοκαίρι αναγκαστικά τελείωσε ..εγώ μετράω όμως αντίστροφα για το επόμενο διότι δεν
έχω και τις καλύτερες αναμνήσεις από το φετινό!
Αντίο ήλιε! Αντίο μαύρισμα! Αντίο Διακοπές;! Αντίο παγωτό!

Πρώτη χρόνια φέτος που η έξοδος του καλοκαιριού με χαροποίησε τόσο!Ο μήνας που με μελαγχολεί περισσότερο από ΄λους ξεκίνησε .. χωρίς βροχές, χωρίς κρύο, χωρίς λύπες! Παράξενο βέβαια ..όμως δεν νομίζω να αργήσουν και αυτά! Αν και ήθελα να φύγει , χαίρομαι που ακόμα νιώθω πως το καλοκαίρι είναι εδώ, ζεστό και όχι μόνο μέσα μου ..και το δροσερό αεράκι τα βράδια είναι σαν βόλτα στην αμμουδιά!
Ελπίζω να 'χουμε έναν όμορφο και ηλιόλουστο χειμώνα πρώτα στις καρδιές μας.




Τρίτη, 12 Ιουνίου 2012

Τούρτα Γενεθλίων


Γιορτή γενεθλίων διαφορετική από τι γιορτάζουμε συνήθως..
μια γέννηση ενός μεγάλου έρωτα μπορεί να είναι η αφορμή ενός σ΄αγαπώ.
Κι όμως μπορεί μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα να νιώθεις να είναι ακόμα η αρχή!
Οι ώρες γίνονται μέρες,οι μέρες μήνες και οι μήνες χρόνια .. συνεχίζοντας τη ζωή μαζί.
Καθημερινές δυσκολίες,προβλήματα και στεναχώριες οι οποίες σε δένουν ακόμα
περισσότερο.Σκέψεις,λόγια,τσακωμοί .. μα όλα ξεπερνιούνται!
Δυο καρδιές που χτυπούν σαν ένα!

Κρατώντας αυτές τις μικρές στιγμές μπορείς να προχωρήσεις και να κάνεις όνειρα για
μια ζωή γεμάτη αγάπη.Τα γενέθλια αυτά είναι η γιορτή της συντροφικότητας.
Βρίσκοντας τον έρωτα συμπληρώνεις ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής σου και ελπίζεις
να κρατήσει και να σε οδηγήσει στο επόμενο στάδιο!Ο δικός μου ήρθε και μου χτύπησε
την πόρτα.Όσο δύσκολα και αν αντιμετώπιζα τον παρελθόν μου κατάφερα να ανοίξω την
πόρτα και να τον καλωσορίσω!



- Είναι δύσκολο να κρατήσεις έναν άνθρωπο δίπλα σου,  όταν τον συναντήσεις όμως ξέρεις ότι είναι ο ένας και μοναδικός!-








Δευτέρα, 28 Νοεμβρίου 2011

Άσπρο.

Λέξεις στο χαρτί, μισές αποκομμένες
από την καρδιά μου που νιώθει μοναξιά
χωρίς να υπάρχει πόνος,μιζέρια ή πραγματική "έρημη γη".

Νυχτιάτικα στο βούρκο του κρεβατιού μου,
συγκεντρώνω τις άγνωστες και ηλίθιες
σκέψεις μου που δεν οδηγούν πουθενά,
όπως το απέραντο άσπρο στο χαρτί μου που μόνο
το γκρι του μολυβιού δίνει την αίσθηση ζωής.

Ίσως μου λείπει κάτι.
Ίσως να ξέμεινα από συντροφιά απόψε.

Το δωμάτιο τονίζει τις σκοτεινές σκέψεις μου που
έχω χαράξει στους τοίχους της μοναξιάς μου.
Ίσως στο κελί αυτό , πεθαίνω για κάτι..

Μη μου πεις ΨΈΜΜΑΤΑ.
Κοίτα στα μάτια μου πόσο έχει απομακρυνθεί το σκοτάδι
και στάξε μου έρωτα όπως την πρώτη φορά.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Perfect Rainy Sunday.

Ακούγεται τόσο απλό,τόσο καθημερινό και ανθρώπινο ..
ωστόσο είναι όμορφο και ρομαντικό.
Το συναίσθημα μιας βροχερής Κυριακής σαν αυτή
ξαπλωμένος στο κρεβάτι με τον άνθρωπο σου
ακούγοντας την βροχή να πέφτει σκεπασμένοι από φιλιά και χάδια
δίχως σκέψεις και έννοιες ακολουθώ την ζωή σου όπου με βγάλει.
 .. γλυκιά απόδραση από τις μέρες μακριά σου.

Μια ζεστή αγκαλιά στο κρύο της πόλης
και ένα δροσερό χαμόγελο από το πρόσωπο σου
εκεί .. στο μονοπάτι των σκέψεων μου συναντάω μόνο εσένα.
Τόσο γλυκό να περπατάς βλέποντας του ουρανού τα σύννεφα που
σε κάθε ένα σύννεφο να βρίσκεις έναν κόσμο μόνο για δύο.
Και ανάμεσα τους το πιο λαμπρό αστέρι να προσπαθεί να κρυφτεί.
-στιγμές μαγικές σε όνειρο αληθινό.

Μεθάω από έρωτα καθώς τα σεντόνια μυρίζουν το δικό σου άρωμα,
κάνοντας σκέψεις με μοναδικό παραλήπτη την καρδιά σου ..
Το Φως στο σκοτάδι μου το άγγιγμα σου
 ... περιμένοντας να ονειρευτούμε αγκαλιά.

...
Καληνύχτα.


Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

κομμάτι της καρδιάς μου.

Κάποτε,
σε ένα μήνυμα σου ,

μου είχες εκφράσει πόσο όμορφα νιώθεις κοντά μου
και ότι χαίρεσαι που μπήκα στην ζωή σου και είσαι μαζί μου.
Αντίθετα ,εγώ σε πλήγωσα -λέγοντας σου πως τρομάζω με το "εμείς" ..
έβαλα στην άκρη τα αισθήματα μου για λίγο .. αλλά γρήγορα ,
έπεσα στην παγίδα της καρδιάς σου!
Πλέον είμαι σίγουρος , ότι το να είμαι μαζί σου,μου προκαλεί υπέροχα
συναισθήματα,πεταλούδες στο στομάχι και όμορφες εικόνες στο μυαλό.
Η καρδιά μου αγκαλιάζει την δικιά σου.
Το νόημα των λέξεων είναι πολύ λίγο για να περιγράψω αυτό που νιώθω για σένα!
Είμαι και θα είμαι ΤΡΕΛΟΣ για σένα και ας αφήνω τον χαρακτήρα μου να μην το δείχνει.

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2011

ροκ μπαλάντα:Ένα χαμόγελο σαν το δικό σου.


Μερικές φορές ζεις πράγματα τα οποία έρχονται χωρίς να τα περιμένεις.
Πράγματα τα οποία συμβαίνουν για κάποιο λόγο.Πολλές φορές καλά και άλλες άσχημα! Στιγμές και εικόνες που δεν ξεχνιούνται εύκολα.
Η αφορμή στον έρωτα είναι οι κηλίδες ζωής που σου προσφέρει να νιώσεις .. να αιστανθείς την δίψα να είσαι με τον άνθρωπο σου ΕΝΑ!
Να περνάει ένα λεπτό μακριά "του"  ..και να φαίνεται αιώνας!

Το κύμα χτυπάει στην αμμουδιά.Τα βότσαλα ηχούν στα χρώματα της σκέψης σου.Η αγκαλιά σου στα άστρα,σαν όνειρο φανταστικό του μυαλού μου.Δικιά μου κατοικία δίχως θέληση να την εγκαταλείψω.Ο έρωτας σαν αλήτης μας χτυπάει και δεν μας αφήνει να ανασάνουμε πέρα από το άρωμα του.Ξέρω σαν σε κοιτώ ..πόσα πράγματα έχεις μέσα σου .. μα σαν το γυαλί σπάνε ..είμαι εδώ για σένα.

Χαμογελάω γιατί υπάρχεις εσύ!

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

Χρώματα στην αρχή μιας διαδρομής.



Πόσο δύσκολο είναι να συγκρατήσουμε αυτό που νιώθουμε;
Ματωμένος από το παρελθόν ,διωγμένος από το μαξιλάρι της ψυχής .. νιώθω να ταξιδεύω ξανά.
Παράλληλα να χάνομαι ,νοσταλγία. Δώσε αυτό που αισθάνεσαι ή κρύψε τα συναισθήματα σου; 
Αστείο να νιώθεις συναισθήματα σε έναν κόσμο που δύσκολα πλέον τα βρίσκεις.
Μερικές φορές φοβάσαι να τα νιώσεις και ακόμα περισσότερες να τα αποδεχθείς και να τα εκφράσεις.
Βάζοντας το στα πόδια δεν θα το βρεις ποτέ, απλά θα ψάχνεις για σκόρπια ψίχουλα στην ερημιά.
Ευτυχώς που ξέχασα να χαμογελάω στις στάχτες και στον πόνο.

Τον έρωτα δεν τον ψάχνεις στην μοναξιά σου,απλά περιμένεις την κατάλληλη στιγμή για 
να σε πετύχει με τα βέλη του.





Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

Μερικές φορές η δυστυχία είναι τρομερά ρομαντική.

Μέσα στα σάπια όνειρα που ζω,οι εικόνες του μυαλού μου έχουν το παράπονο της απουσίας σου.
Ραγισμένες και τσαλακωμένες βυθίζονται στο σκοτάδι.Τα φώτα κλείνουν,η μουσική δεν σταματά
και 'γω δεν προχωράω παρακάτω.Κοιτάζω την μίζερη ζωή μου και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως το
μόνο πράγμα που κατάφερα είναι ότι ταλαιπώρησα και βασάνισα πάρα πολύ τον εαυτό μου.
Αντιμετωπίζοντας τις αναμνήσεις το μόνο που καταφέρνεις είναι να χάσεις σύντομα τα κομμάτια
σου,μη ικανός να τα ενώσεις ξανά.Καθόλου βήματα στο χαμόγελο ..ο δρόμος μοιάζει άδειος.

Μερικές φορές η δυστυχία είναι τρομερά ρομαντική.Τόσο πολύ που τρομάζω με τον εαυτό μου.
Γιατί να είμαι τόσο διψασμένος; - παρακαλώ εξαφανίσου.Από τις σκέψεις,το εγώ μου,το παρελθόν μου.
Ένα ψέμα σε όλο αυτό το αληθινό δίχως να μπορώ να το διαγράψω.Αν μείνω θα πνιγώ στις στάχτες μου.
Κρατώντας την τελευταία μου ανάσα ,όλα μοιάζουν ψεύτικα ,χαμένα.Σπασμένα κομμάτια ξανά εδώ.
Χαράματα στο δρομάκι της γειτονιάς,πετυχαίνω τον εαυτό μου στον καθρέφτη να αναρωτιέται :
"Και σε τι ωφέλησαν τα όνειρα που κάνω;" Συνήθως καταστρέφονται με ένα μόνο άγγιγμα μου.
Τα αστέρια πάντα πέφτουν .. σβήνουν και χάνονται ..όπως τα ίχνη σου που εξαφανίστηκαν.
Μα όταν χτυπά η καρδιά,η λογική κάνει πίσω | μόνο σε τραγούδια σε χωράω πια.
Ο έρωτας είναι δολοφονικός και συναισθηματικά καταστροφικός.
Τόσες αγκαλιές ..το πρώτο μας φιλί θέλω να νιώσω ξανά.
Σε σκέφτομαι.Άραγε να κάνεις και 'συ το ίδιο;


Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

βήματα στην θάλασσα μέσα μου.

Μήνας πίσω στον ουρανό που εμφανίστηκε ήλιος.
Βγάζοντας τα γυαλιά ..μαυρίλα.Ήρθαν οι αστραπές
και εξελίχτηκαν σε βροχή.

Είπα θα ελέγχω τα συναισθήματα μου ,μα αυτά ήταν πιο δυνατά από εμένα.Δεν θα αφήσω αυτήν την τρέλα είχα υποσχεθεί,μπορώ να κάνω αλλιώς;

Το ουρλιαχτό στο κύμα του μυαλού μου δεν σταματά,
υποφέρει, βασανίζεται και ψάχνει το γαμημένο συναίσθημα.
Πραγματικά όλα τα όμορφα φτάνουν στο τέλος τους.
Όνειρα στην αμμουδιά ξεχασμένα και ανεκπλήρωτα.
Βότσαλα οι σκέψεις μου.Παρ' τα όλα γιατί είναι δικά σου.
Η καρδιά δυστυχώς δεν είναι σκληρός δίσκος να διαγράφεις
ό,τι θελήσεις την οποιαδήποτε στιγμή..
"Τι να τον κάνω το σκοπό σου; Η στάση σου μου αρκεί."
Κάθε στροφή που παίρνω,βλέποντας τις επιλογές μου με οδηγούν σε αδιέξοδο.Οι εποχές αλλάζουν και 'γω δεν βάζω μυαλό.
Έχω αρχίσει να μισώ τον έρωτα και τα συναισθήματα μου.

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Το χάπι για τις άσχημες στιγμές.

Το αίσθημα της λύπης και η σφαίρα στην καρδία,
ο έρωτας και οι σκέψεις που περιτριγυρίζουν το μυαλό,
βρωμάνε ,εξευτελίζονται | ταπεινώνονται κάθε στιγμή που
αφήνεις αυτό το παραθυράκι ανοιχτό και νυχτωμένο.

Το δάκρυ πλέον γίνεται κλάμα.
Εκφράζοντας την θλίψη με το κλάμα,
απομακρύνεται η συναισθηματική ένταση,
οι άσχημες πληγές των σκέψεων επουλώνονται σιγά - σιγά.
... στοιχειώνουν όμως την καρδιά.

Αν αισθάνεσαι την επιθυμία να κλάψεις , κάνε το χωρίς δισταγμό.
Μαχαίρι καρφωμένο το τίμημα του έρωτα. 

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

Μάρτης σκέψεων.

Ξημερώματα στο σκοτεινό μου δωμάτιο γράφοντας στο χαρτί μου,έχω σκαλώσει στην φλόγα του κεριού που τρεμοσβήνει.Σκέφτομαι πως έτσι είναι και οι σχέσεις των ανθρώπων .. μια φλόγα άμα σβήσει δύσκολα ανάβει ξανά.Ο έρωτας όλα τα νικά; Μάλλον έτσι θέλουμε να πιστεύουμε.Καράβι δίχως κατάρτι αδύνατο να σαλπάρει ..φουρτούνα δίχως θάλασσα.. έτσι και στον έρωτα χρειάζονται δυο άνθρωποι που να νοιάζονται ο ένας για τον άλλον,που θα γελάνε, που θα θυμώνουν και θα σκέφτονται "δεν πειράζει".Που θα μοιράζονται τη ζωή ώστε αυτή να γίνει μια όμορφη ανάμνηση.Άνθρωποι παραπάνω από φίλοι που θα περνάνε καλά και δύσκολα μαζί.
Πολλές μουτζούρες και σχισμένα χαρτιά τριγύρω.Περισσότερα και από τις ίδιες μου τις σκέψεις.Ένα πανηγύρι σκέψεων και συναισθημάτων έχει καταντήσει το δωμάτιο μου,ένας χώρος που περνάω τον περισσότερο μου χρόνο. Πόσα να αντέξει το μυαλό μου;

Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

η λογική της καρδιάς.

Ξεκινώντας είπε: << Το μόνο πράγμα που αξίζει είναι η πληγή αλλά αργότερα καταλαβαίνεις τα λάθη σου>>. Προφανώς,διότι όταν σε πληγώνουν τότε καταλαβαίνεις ότι αγαπάς και νοιάζεσαι για τον άλλον ..στην συνέχεια όμως αυτή η αγάπη γίνεται απέχθεια ,αδιαφορία και μίσος.Πόσο αφελής είμαστε να εκδηλώνουμε τόσα συναισθήματα; Δεν υπάρχει μια ισορροπία.Τα δικά μου λάθη τα ξέρω ,τα δέχομαι και πραγματικά δεν θα ήθελα να τα σβήσω και να μπορούσα να το κάνω.Μπορεί να μην μαθαίνω από αυτά και να επαναλαμβάνω ξανά και ξανά αλλά όταν η καρδιά μιλάει ,η λογική σωπαίνει ..Έτσι και αλλιώς δεν υπάρχει λογική στα "θέλω" της καρδιάς.
 Ίσως ,να μην καταλάβατε τίποτα ή να σας μπέρδεψα με όλη αυτή τη παράλογη φλυαρία μου αλλά εγώ καταλαβαίνω και δεν με ενδιαφέρει οι άλλοι να ξέρουν παραπάνω ..

Σάββατο, 26 Φεβρουαρίου 2011

Χαμένος στον εαυτό μου.Παράνοια!

Το μυαλό μου κρυώνει με σκέψεις .
Σαββατόβραδο γυμνό.
Τύψεις και έρωτας.

Περπατώ κοιτάζοντας μπροστά και συγχρόνως δεν προσέχω τίποτα απολύτως.
Ακούω τις φωνές της πόλης για να ξεχάσω τις σκέψεις μου.Ποιες σκέψεις;
Δεν ξέρω τι σκέφτομαι.Το μόνο που ξέρω είναι ότι δεν έχω μέρος να πάω.
Μέρος που θέλω να είμαι .. να ανήκω.Δεν θέλω να πάω κάπου συγκεκριμένα.
Θέλω απλά να χαθώ,να βρω τον χαμογελαστό Πάνο ξανά.

Παρασκευή, 18 Φεβρουαρίου 2011

Τα ουρλιαχτά του μυαλού μου.

Τα λόγια σου,αγκάθια στην βαμπίρικη καρδιά μου.Ο χρόνος όμως με ξεγελάει αγγίζοντας αυτά που νιώθω.Θέλω τόσα να σου πω ,μα όλο με σιωπή προσφέρεις την παρουσία σου.Ειρωνικά τώρα γελάς μέσα στην συννεφιά.Διώξε τα μαύρα σύννεφα και δώσε μου τον θόρυβο σου! Αγγίζοντας αυτή τη σιωπή ,από το παράθυρο μου κοιτάζω .. καθώς το κρύο αθόρυβα εισχωρεί στο δωμάτιο με την σκέψη σου. Και
ενώ ξέρω ότι ο δρόμος σου ανήκει στο "μακρυά" πλέον .. εγώ επιμένω σε αυτήν την χαζή σκέψη.Ίσως το ράδιο συνεχίσει να παίζει αρκετό καιρό ακόμα αλλά κοιτάζοντας την ανάμνηση δεν θα σταματήσει ποτέ.
Και ερχόμαστε στην μέρα ετούτη. Έφτασε η ώρα,ο καιρός,η ημέρα.Τα περιοδικά ξεφυλλίζουν το παρελθόν και εγώ ήρθε η ώρα να κλείσω την πόρτα επιτέλους.Μα και να έχασα τον δρόμο μου ,τον βρήκα επιτέλους,με τον έναν ή τον άλλον τρόπο η σελίδα γύρισε.Με ένα αντίο προς το παρόν ...

Παρασκευή, 7 Ιανουαρίου 2011

τα μάτια του πρίγκιπα.


Είναι τόσο ειρωνικό όταν τον κοιτάς.
Το μόνο που έχει να σου δώσει είναι γαλήνη.

Κουλουριασμένος στα φτωχά του ρούχα σε κοιτάζει με το πρόσωπο του σκυμμένο,παγωμένο και λυπημένο βλέμμα του.
Σκοτάδι στα μάτια του, οργή στο κεφάλι του κι όμως ειρηνικά χαμογελάει.Θέλει να δείχνει καλά,να σε εξαπατήσει μα σκιά μπροστά στα μάτια του ζωγραφίζοντας την  άβυσσο του.

Σαν με κοιτά, η λύπη αυτή των ματιών του με ακινητοποιεί.
Ο ήχος της αναπνοής του τόσο βαρύς, τόσο βρώμικος  ..
Ίσως αυτή η ζωή να τον καθυστερεί σ' αυτό το οποίο θέλει να είναι.Σ' αυτό το οποίο θέλει να κερδίσει ή ίσως να καταφέρει.
Τα λόγια του μυαλού του η μόνη συντροφιά. Στοιχηματίζω πως δεκάρα δεν δίνει κανείς αν κρυώνει τώρα η ψυχή του ..
Τα αισθήματα του ψυχορραγούν αλλά η ζωή κυλά στον κόσμο του μυαλού του,προσπαθώντας να ΖΉΣΕΙ αυτό που επιθυμεί..

Ψάξε βρες τον τρόπο να κρύψεις στην αγκαλιά του το χαμόγελο που έχει χαθεί από τα χείλη του. Δώσε του στοργή,αρκεί μην τον πονέσεις..

Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Ο καφές της παρηγοριάς.

Χθες είχα βγει για ένα ήρεμο και ζεστό καφεδάκι με τους φίλους μου στο Βουτάδων στο Γκάζι.
Το κύριο θέμα συζήτησης μας ,ήταν γενικά το 2010 και τις στιγμές που περάσαμε!
Όχι μόνο σαν παρέα αλλά και ο καθένας στην προσωπική του ζωή.
Ποια ήταν η καλύτερη,η χειρότερη περίοδος του '10 ..
τι κάναμε αυτήν την χρόνια..; τι εμπειρίες πήραμε.. και φυσικά ΤΙ θα κάνουμε την επόμενη ..(?).
Θα' ναι καλύτερη,χειρότερη,δημιουργικότερη ;
Ότι και να έκανα την φετινή χρονιά που φεύγει,πιστεύω πως το έκανα καθαρά από εγωισμό και μόνο, διότι το 2009 ήταν μια πολύ σκαταααααααά χρονιά για μένα.. και ίσως φέτος ήμουν καλά και πέρασα καλύτερα.Ο καθαρός προϋπολογισμός που έκανα έδειξε ότι ήμουνα περισσότερο χαρούμενος από πέρυσι και ελπίζω με την νέα χρονιά να μην μουτσουνιάζω και γκρινιάζω όπως συνήθως και σπάω τα νεύρα στους φίλους μου! ... αλλά οι άνθρωποι δεν αλλάζουν !! Γι'αυτό και 'γω το 2011 αποφάσισα να αλλάξω παρέα  χαχαχαχα xD
Εύχομαι το 2011 να είναι γεμάτο γέλιοοοοοοο όπως κάθε χρονιά ..
και επειδή είμαι και ΚΑΛΟΣ άνθρωπος σας εύχομαι καλή χρονιααααααααά!!!!

Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου 2010

Το βουβό τούνελ και οι μικρές δόσεις χαράς μέσα σε αυτό.

Το ταξίδι στο μακρινό φως σιγοτραγουδώντας 
την θλίψη σ' αυτό το τέλος.Υπάρχει παραπέρα δρόμος; 
Και αν ναι, γιατί να τον ακολουθήσουμε; Θα είναι καλύτερα;
Θα βγούμε απ' το αδιέξοδο; Η πραγματικότητα πονάει και είναι απαίσια.
Κοιτάζοντας τριγύρω σου, το μόνο πράγμα που διακρίνεις καθημερινά είναι η 
θλίψη στα πρόσωπα των ανθρώπων.Παγωμένα χαμόγελα δίχως να δείχνουν 
την πραγματική τους όψη.

Υπάρχουν όμως και στιγμές στην ζωή μας που είναι κάποια μικροπράγματα που μπορεί να μας κάνουν πολύ χαρούμενους,όπως το χαμόγελο ενός σημαντικού μας προσώπου, ένα βλέμμα και κυρίως μια αγκαλιά .. δάκρυα χαράς,μια βόλτα στα ξένα στενάκια της Αθήνας, μια συζήτηση,ένα γραπτό μήνυμα στο κινητό...

Όπως και να 'χει η ζωή μας περιτριγυρίζεται από καλά και κακά,από χαρούμενα και μη, γεγονότα.
Πρέπει να ζούμε μέσα σ΄αυτά διότι χωρίς αυτά θα ήμασταν άδειοι.Και να ζούμε δίχως να αποδεχόμαστε αυτά τα οποία συμβαίνουν .. ; Ένα είδος άρνησης, την οποία αργά ή γρήγορα θα πρέπει να την αντιμετωπίσουμε και να αποφασίσουμε ...την χαστουκίζουμε κατάμουτρα ή εγκαταλείπουμε για ακόμη μια φορά;


Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Ο κόσμος σου κ' ο κόσμος μου.

Δυο διαφορετικές διαδρομές,δυο διαφορετικά μονοπάτια,δυο διαφορετικά συναισθήματα,
βουλιαγμένα στο ποτάμι των δακρύων και ξεχασμένα από την αρχική τους έλξη.
Άμα δυο διαφορετικοί κόσμοι ενωθούν, τότε οι συνέπειες μπορεί να' ναι καταστροφικές.
Δυο σώματα με αρνητικό φορτίο που απωθούνται μεταξύ τους.
Θα ζήσω στον δικό μου και θα ζήσεις στον δικό σου,διότι η σύγκρουση μας απέφερε συντρίμμια.

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Τυφλές διαδρομές στην ερημιά.

Και πως να κοιτάξεις για να μην σκουντουφλήσεις;
Πως να ψάξεις και να νιώσεις κάτι που δεν έχει καν γεννηθεί;
Λάθος και ηλίθιες διαδρομές.

Σιωπηλή νύχτα και δεν λέει να ξημερώσει.
Σάπια βάρκα στο ταξίδι μου,που βούλιαξε ήδη.
Μέσα στην βροχή μπορείς να διακρίνεις τα συντρίμμια της ψυχής μου.
Σαν έρθεις να σε καλωσορίσω με τα χέρια στις τσέπες.
Κάτι στο ψέμα σου όμως με' κάνε να ερωτευτώ αυτά τα μάτια.

Και
εδώ μονάχος κοιτάζω τον πόνο και ο καθρέφτης απόψε έσπασε.
Κοιτάζοντας την πόρτα πίσω σαν χτυπήσει ,
άραγε πρόλαβες την διαδρομή ;
Το καλημέρα έπαψε να ακούγεται και η σελίδα έχει ήδη γυρίσει.




Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

αναμνήσεις

Μας συντροφεύουν παντού.Είναι ένα κομμάτι της ζωής μας για να θυμόμαστε το παρελθόν.
Αναμνήσεις μας ξυπνάνε βλέποντας μια φωτογραφία,ακούγοντας ένα τραγούδι,λέγοντας μια λέξη,μόνο με μια κίνηση μας μπορεί να σκεφτούμε κάποιον ή κάτι.Αυτό είναι η ανάμνηση.Έρχεται στην μνήμη μας και φεύγει με ένα χαμόγελο γλυκό ή με ένα δάκρυ χαράς ή λύπης.

Είναι υπέροχο συναίσθημα,ένα συναίσθημα που μπορεί να μας γυρίσει πίσω στα παλιά .. εκεί που θα σκεφτούμε την πρώτη μας σκανταλιά σε μικρή ηλικία νομίζοντας ότι είμαστε τα χειρότερα παιδιά του κόσμου γιατί μας μάλωσαν οι γονείς μας,το πρώτο μας φιλί ή οτιδήποτε σημαντικό η ασήμαντο έχει συμβεί στην ζωή μας.Αναπολώ στιγμές και νιώθω όμορφα, και ας δακρύζω ,πίσω από αυτό το δάκρυ κρύβεται ένα βαθύ χαμόγελο που με κάνει να ξεχνάω κάθε κακία για το πρόσωπο κάποιου.Μπορεί οι αναμνήσεις αυτές να πονάνε αρκετά αλλά στηρίζομαι στα γεγονότα που με έχουν κάνει δυνατό και σκέφτομαι αισιόδοξα.

Και αν οι αναμνήσεις μένουν πίσω πίσω στην άκρη του μυαλού μας,ποτέ δεν πιάνουν σκόνη γιατί μόνο του το μυαλό προγραμματίζει να τις ξεσκονίζει συνέχεια.. είτε καλές ,είτε κακές πάντα σου αφήνουν το δικό τους στίγμα!

Όλοι έχουμε χάσει ανθρώπους από τη ζωή μας.
Και αυτό που κρατάμε είναι τα άσχημα κομμάτια του puzzle.
Αυτές οι στιγμές όμως δεν χάνονται,ούτε οι άσχημες ούτε οι καλές.
Εμένα οι ομορφότερες αναμνήσεις που μου έχουν μείνει είναι όταν κοιτάζω φωτογραφίες και αναπολώ όλες τις όμορφες στιγμές που έχω περάσει με άτομα που αγαπώ,που έχουν βγει απ'την ζωή μου ή έστω δεν είναι πλέον στην καθημερινότητα μου.

Σάββατο, 4 Σεπτεμβρίου 2010

Νυχτερινές ασυναρτησίες

Ηλίθιες σκέψεις και βροχή συναισθημάτων.
Είναι δυνατόν πάντα να εμπιστεύομαι τους λάθος ανθρώπους;
Θέλω να φύγω να εξαφανιστώ από όλους αυτούς που μόνο πόνο μου προκαλούν.

Ένα άδειο τρένο είναι η ζωή.
Μπορείς να καθίσεις όπου θέλεις μα δεν ξέρεις ποια θέση θα είναι η πιο βολική.. 
Πώς να παίξεις αυτό το παιχνίδι;
Ζούμε για να κάνουμε λάθη από 'τι φαίνεται ή για να ζούμε στα λάθη των άλλων!
Είναι τραγικό να κάνουμε όνειρα διότι ακόμα και να τα πραγματοποιήσουμε,στην 
συνέχεια δημιουργούνται άλλα μεγαλύτερα και αδύνατα να εκπληρωθούν.


Δεν είναι ο κόσμος μου αυτός.
Γεννήθηκα σε λάθος πλανήτη μάλλον.Ας μπορούσα να δω ξανά τον κόσμο που έβλεπα σαν παιδί!
Έναν κόσμο όμορφο χωρίς πόνο,στεναχώρια,έρωτες,ψέμματα,υποκρισία και όλα 
τα άσχημα που συμβαίνουν.Η ζωή αλλάζει και μαζί της αλλάζουμε και μεις. 
Γι' αυτό πρέπει να θυμόμαστε ποιοι ήμασταν για να αποφασίσουμε ποιοι θέλουμε να γίνουμε.. 

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Μέρος Ε' (σώσε με)

Νύχτωσε πάλι στην έρημο που βρίσκεται το μυαλό,στάσιμος, βυθισμένος στα όνειρα μου.Αίσθηση έκρηξης και απόγνωσης στο ίδιο μου το λιμάνι καθώς στέκομαι κοιτάζοντας που θα σαλπάρω.Με εντυπωσιάζει το κάλεσμα της θάλασσας, ηχεί η σιωπή στα αφτιά μου.Θαμμένος βαθιά και ας πέσω στον ίδιο λάκκο.Δεν μπορώ να αλλάξω τα πιστεύω μου.Όχι αυτήν τη φορά,για να σου δώσω ότι δεν μπορώ να περιγράψω.Δεν είναι αρκετά.Και ο χρόνος μου τελειώνει.Κατηγορώ εμένα.Εγώ φταίω,εγώ το δημιούργησα.

Ζω, γι' αυτό το αστέρι που με φωτίζει αυτήν την στιγμή κι όμως ξέρω πως για ακόμη μια φορά θα ονειρεύομαι στο σκοτάδι και θα ' μαι μόνος μου πλέον.Το αστέρι θα πέσει και τίποτα δεν θα φωτίζει το δικό μου μαύρο φως.Ουρλιάζοντας στην σιωπή το όνομα σου,σκοτώνω εμένα και οι φόβοι μου γίνονται αληθινοί.Εγώ και ο εαυτός μου να μαυρίζουμε το ήδη σκοτεινό μονοπάτι που διαλέξαμε.Δεν υπάρχει γυρισμός στο χρόνο πίσω.Ήθελα απλά να χάσω τον έλεγχο για μια φορά.Δεν θυμάμαι πως ήταν εν τέλει.Θα μπορούσαμε να παίξουμε ξανά, χάνοντας τον έλεγχο για ακόμη μια φορά?

Τι μου συμβαίνει?αναρωτιέμαι.Πόσο μακριά θα φτάσω?Μπορώ να ξεφύγω από μένα?
Κρύβομαι πίσω απ'το χαμόγελο μου.Στο τέλος ειλικρινά θα αποφασίσω να πέσω από μόνος μου.
Έχω συνηθίσει πια.Θα βρω τον εαυτό μου.Πάρε με μακριά από εμένα.Μακριά από αυτό το ψέμα που ζω.
Θα κοιμηθώ για πάντα.Όταν χαθώ θυμήσου πως όλα χάθηκαν και μόνος μου προοριζόμουν να είμαι.


Τρίτη, 10 Αυγούστου 2010

Μέρος Δ' (γραμμένο στο σκοτάδι)

Χαράζει και ο ήλιος σιγά σιγά ανατέλλει.Καθισμένος εδώ, ξανά, εγώ "μαζί σου".
Μέσα σ'αυτό το κρύο αυγουστιάτικο αεράκι,η βουή της σιωπής σαν τραγούδι προχωράει.
Και να 'ξερα πως αν κοιμηθώ θα πεθάνω και θα ονειρεύομαι στο σκοτάδι για πάντα.
Στοίχειωσε με πάλι, μπες στα όνειρα μου, δεν είναι αρκετό,αλλά νιώθω ζωντανός.
Μου την δίνει το γεγονός το ότι μου λείπεις και δεν μου επιτρέπεις να σου το πω.
Η επόμενη φορά είναι αυτή που θα αξίζει, λίγα λεπτά στην αγκαλιά σου.
Τόσο μικρό και λίγο μα και τόσο μεγάλο!Ένας μικρός θάνατος.

Γραμμένο σε χαρτί το όνομα σου, σαν μια ιστορία γλυκιά ίσως φθαρμένη.
Και ελπίζοντας να μην πέσω πάλι στην άβυσσο της κατάθλιψης μου.
Το χαμόγελο σου που μου δίνει αισιοδοξία ό,τι όλα θα πάνε καλά.
Αλλά η καρδιά μου σκέφτεται διαφορετικά.Ηλίθιες σκέψεις.
Φουσκωμένα μπαλόνια που γίνονται βάρος, πρέπει να τ'αφήσω;
Δεν ανήκω εδώ.Τα χέρια μου δεμένα ,πρέπει να τα λύσω;

Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2010

Μέρος Γ' (ο βυθός)

Σκιερές οι σκέψεις στο μυαλό μου,έχει σημασία αν ματώνω;
Τα κύματα σκάνε άγρια πάνω στα βότσαλα,τα πόδια μου γυμνά και τα αστέρια φωτεινά ενώ τα βουνά κρύβουν το φως του φεγγαριού.

Και το τελευταίο μου τσιγάρο αργοσβήνει καθώς η μουσική συνεχίζει γλυκά την μελαγχολική μελωδία της.Το μυαλό ταξιδεύει ως συνήθως.Δύσκολο να σε θάψω  ενώ καλά καλά δεν έχεις ακόμα γεννηθεί,έχει σημασία αν δακρύζω;

Πάλι πέφτω.Γνωστό μέρος για μένα.Οι λέξεις πικρές.Πονάνε.
Η νύχτα κυλάει και άσπρα σύννεφα με τυλίγουν μονάχα για ένα φως,έναν ήχο μέσα στο σκοτάδι μου.

Μαύρο φως μπροστά για ένα χαμόγελο μέχρι την επόμενη φορά,
μαύρο σαν την θάλασσα αντίκρυ μου.Κι αν κολυμπήσω θα χαθώ σ'αυτό το κενό που αντικρίζω.Θα πνιγώ.Έχει σημασία πια;

Ανήσυχος ύπνος ως συνήθως και κατσουφιασμένος δίχως αγκαλιά.Στριφογυρνώ και πάλι.Δροσερός αέρας τριγύρω και ένα αστέρι πέφτει πίσω απ'το βουνό.Πρόσεχε τι εύχεσαι δεν λένε; Δύσκολες Βραδιές.Και όταν ο ήλιος κάνει την εμφάνιση του τότε η γαλήνη θα μπει ξανά στο πρόσωπο μου.

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

Μέρος Β' (το μυστικό)

Φλόγες παντού,
πυροτεχνήματα στον ουρανό
και πρωτόγνωρα αισθήματα.
Αν η θάλασσα χυνόταν στο κορμί σου
θα φώναζε το μυστικό μας.

Γιατί όταν κάτι καλό ξεκινάει πρέπει να τελειώνει
ή να περιμένει;

Δεν μ'αρέσει αυτή η πραγματικότητα.
Θέλω να ονειρεύομαι στο ταξίδι σου.
Δεν θέλω να σταματήσω,να κάνω στάση.
Η αμμουδιά δροσερή.Τόσο όμορφο το φεγγάρι.
Πες καληνύχτα και αγκάλιασε με σφιχτά.
Μόνο έτσι θα περάσει η νύχτα.

Άσε με να σε κρατήσω και 'γω σαν να είναι η
τελευταία φορά μας.
Και τα σπασμένα φτερά που μου πήρες
μην τα γυρίσεις πίσω.
Ζω την στιγμή, δεν θέλω να κοιτάξω το μέλλον.
Με τρομάζει.
Λάθος ή σωστό;

Ποιο μονοπάτι θα με οδηγήσει στην σωστή απάντηση;

Κυριακή, 1 Αυγούστου 2010

Μέρος Α' (δεν κοιτάζω πίσω ξανά)

Απερίγραπτες εικόνες οι ώρες μακριά σου.
Το σκοτάδι με τυλίγει καθώς τα βράδια δεν τελειώνουν.
Σκέψεις όμορφες κοιτάζοντας τα αστέρια στον δικό σου ουρανό.
Η αγκαλιά και το φιλί σου απομακρύνουν το σκοτάδι μου.
Είναι σαν να αγγίζεις το γρασίδι για πρώτη φορά,τόσο αγνό
τόσο τρυφερό και δροσερό ,σαν εσένα.

Μου λείπει αυτό το χαμόγελο που μου δίνει δύναμη να ζω και
οι μέρες περνάνε κουραστικά αργά περιμένοντας ..
Αν και ο χρόνος σταμάτησε εκείνη την στιγμή.   : /

Και απλά η σκέψη μου σε φέρνει πιο κοντά.
Και αν χαθείς και αν με ξεχνάς θα είσαι μια ξεχωριστή
και όμορφη ανάμνηση στο μυαλό.


Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

όταν παύεις να υπάρχεις.


Πώς γίνεται να εγκαταλείπεις την μάχη που εσύ ο ίδιος ξεκινάς;
Πώς γίνεται να πετάς την πετσέτα και να λες "τέλος";
Ο κόσμος μίκρυνε, πάγωσε και έκλεισε τα φτερά του.
Και 'γω έπεσα.
Πράγματα που δεν περίμενα.Αλυσίδες στον λαιμό μου.
Ξανασηκώθηκα όμως.
Βότσαλο στην θάλασσα που πετώ με οργή!
Πώς άλλαξαν έτσι οι ρόλοι;
Ήσουν τριαντάφυλλο μέχρι σήμερα και ξαφνικά μαράθηκες και
έμειναν μόνο τα αγκάθια σου.
Μόνο δημιούργημα σου η απέχθεια μου προς το πρόσωπο σου.

Ήσουν μια απλή στάση που με έμαθε πολλά.
Απλά μια φωτογραφία που δεν ξέρω καν αν θα γίνεις ποτέ
μια ανάμνηση καλή ..Ήσουν κάποτε .. αλλά τα ισοπέδωσες ΟΛΑ.
Αισθήματα, όμορφες αναμνήσεις μέχρι και αντικείμενα που σε θύμιζαν.
Και νιώθω αρκετά καλά πλέον.
Στην πραγματικότητα είναι ανακούφιση να μην υπάρχεις πια.     :)












Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

The Cranberries Experience Live in Athens 2010

Mπορεί να γράφω μετά από πολύ καιρό γι'αυτή την συναυλία,αλλά συγχωρέστε με πήγα διακοπές. Αρχικά θέλω να πω ότι οι Cranberries είχαν επισκεφτεί ξανά την Ελλάδα ,αν δεν κάνω λάθος το 2000,
αλλά δυστυχώς ήμουνα μόλις 10 ετών και που να τρέχω σε συναυλίες.Θέλω να τονίσω όμως ότι αυτό ήταν το πρώτο συγκρότημα που άκουσα ever περίπου στα 8 με 9 μου χρόνια.                

Και το θέμα έχει ως εξής, το Θέατρο Βράχων πήχτρα, κατά τις 8 και κάτι έκαναν το ξεκίνημα τους οι ROSEBLEED,μια εξαιρετική μπάντα από την Αθήνα με αγγλικό στοίχο που έκαναν μεγάλη επιτυχία με τα κομμάτια τους "Until Next Time" και "I Want To Have It All", όπου μας προθερμάνανε για το μετά.Aν και το κοινό δίπλα μου δεν είχε την ίδια γνώμη μαζί μου ,εγώ τους απόλαυσα!!!!!!

Τα φώτα άρχισαν να τρεμοσβήνουν και η μουσική να ξεκινάει.Η Dolores έκανε την εμφάνιση της με το "Analyse",το κοινό παραλυρεί και η βραδιά ξεκινάει πολύ δυναμικά.Στην συνέχεια ακολούθησαν όλες οι μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος και όχι μόνο!!! Κομμάτια όπως "Animal Instict", "When You're Gone", "Linger" (και η τρίχα μου κάγκελο), "Just My Imagination", "Ode To My Family", "Promises", "Zombie", "Ridiculous Thoughts" (απ'τα πολύ πολύ αγαπημένα μου), "Τime Is Ticking Out", "Salvation", "Free To Decide" και "Dreams".
Πολλά κομμάτια που δεν περιμέναμε να ακούσουμε όπως "How", "Dreaming My Dreams", "Wanted", "Shattered", "Still Can't" και "Desperate Andy".Επίσης η μαγευτική Dolores O' Riordan ερμήνευσε ένα κομμάτι ,από το δεύτερο προσωπικό σόλο άλμπουμ της, "Switch Off The Moment" .Εγώ πραγματικά περίμενα και ήθελα πολύ να ακούσω το γνωστό σε όλους μας "Ordinary Day".


Το κοινό πολύ θερμό ,ζητωκραύγαζε και χειροκροτούσε όλη την ώρα αυτής της μοναδικής συναυλίας.H Dolores έβγαλε όλη την ενέργεια της πάνω στην σκηνή μαζί με τα πολύ ξεχωριστά επιφωνήματα/φωνητικά της!!Μας ευχαρίστησε και έκλεισε την βραδιά με το "Dreams". 
Aπλά ήταν η καλύτερη συναυλία που έχω πάει μέχρι τώρα και δεν νομίζω να υπάρχει άλλο συγκρότημα σαν αυτό ποτέ ξανά!!Έχουν αφήσει ιστορία έτσι και αλλιώς οι Ιρλανδοί Cranberries εδώ και 20 χρόνια.Και ας ελπίσουμε πως του χρόνου θα τους ξαναδούμε κοντά μας και με καινούριο υλικό μετά από τόσα χρόνια :D 

Αυτά από εμένα, μπορείτε να δείτε κάποια από τα videakia που έχω ανεβάσει στο κανάλι μου στο youtube από Cranberries αλλά και Rosebleed.thnx.bb
http://www.youtube.com/user/ErricTube0908

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Άνθρωποι μόνοι

          Είναι στιγμές στην ζωή μας που νιώθουμε μόνοι ,ενώ μπορεί να μην μας λείπει τίποτα.Βασικά 
είτε με φίλους, είτε όταν είμαστε σπίτι να κάνουμε παρέα με τον εαυτό μας,υπάρχει ένα κενό που μας ποτίζει από πάνω μέχρι κάτω.Πρόσωπα που προσπαθούν να μας κάνουν να γελάσουμε και τα καταφέρνουν.Όμως το γέλιο αυτό αν δεν είναι ψεύτικο, είναι γέλιο με χρονοδιακόπτη του ενός λεπτού.
          Μήπως αυτό λέγεται κατάθλιψη ; πίκρα ; παράπονο ; βαρεμάρα ;Δεν ξέρω πως να το χαρακτηρίσω.
Πάντως όλοι έχουμε περάσει μια τέτοια φάση στην ζωή μας δίχως λόγο και αιτία.Και είναι δύσκολο να προσπαθείς να αντιμετωπίσεις το ΕΓΩ σου.
          Η μοναξία είναι το χειρότερο πράγμα, προσωπικά ενώ δεν γουστάρω, μερικές φορές μου αρέσει να περνάω ώρες με τον εαυτό μου κι ας είμαι πολύ καλά ψυχολογικά.Πώς γίναμε άνθρωποι μόνοι όμως; Ίσως μας τελείωσε η εμπιστοσύνη και δεν μπορούμε να ανοιχτούμε πλέον, να αγκαλιάσουμε τον άλλον - και στον φιλικό και στον ερωτικό τομέα - . 
          Ίσως να έχουμε φάει πολλά σκατά από όλους και να μας τελείωσε το κωλόχαρτο.Επίσης κάποιες φορές προτιμάμε να μην ερωτευτούμε, κάνουμε πίσω γιατί φοβόμαστε.Πιστεύω όμως ότι μπορεί να γεννηθήκαμε μόνοι αλλά δεν θα πεθάνουμε και μόνοι.Για όλους κάπου υπάρχει ένας άνθρωπος που νοιάζεται και μας αγαπά,είτε είναι φίλος,ταίρι ή μέλος της οικογένειας.



Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Ο έρωτας και τα βέλη του

         Τι πιο όμορφο πράγμα απ'το να ερωτευτεί κανείς; Ένα υπέροχο συναίσθημα που συμβαίνει σε όλους μας.Ο έρωτας είναι ένα τσίμπημα στην καρδιά,ένα μικρό έμφραγμα,αυτές οι πεταλούδες στο στομάχι ,που λέμε.Συνήθως είναι κεραυνοβόλος (με την πρώτη ματιά) ,έρχεται και σου εκσφενδονίζει τα βέλη του χωρίς να σε "ρωτήσει", χωρίς να το περιμένεις.
          Βέβαια, ο έρωτας , μπορεί να σε πληγώσει πολύ παραπάνω από μια σχέση , διότι όταν δεν υπάρχει ανταπόκριση και από τις δύο πλευρές τότε ένας είναι αυτός που γκρεμοτσακίζεται..Αυτός είναι και ο ανεκπλήρωτος έρωτας ή αλλιώς ο μονόπλευρος έρωτας που πραγματικά πιστεύω πως είναι ο μεγαλύτερος πόνος στον έρωτα ,να ζείς και να αναπνέεις για χάρη του άλλου και να μην υπάρχει ελπίδα καμία.
          Δεν θα αναφερθώ στο ότι πάντα ερωτευόμαστε λάθους ανθρώπους ,όπως υποστηρίζουν μερικοί  λόγω συμβάντων λογικά,γιατί είμαι κατά αυτής της άποψης.Ερωτεύομαι πολύ σπάνια αλλά πάντα αληθινά.Ο έρωτας είναι κάτι τόσο όμορφο που σε κάνει να πετάς στα σύννεφα και αγαπάς όλοοοοο τον κόσμο.Σαν να ανοίγεις την κουζίνα και αντί να βλέπεις πατάτες φούρνου, βλέπεις ένα ολόκληρο ταψί παστίτσιο (χαχαχαχαχαχα).
          Για πολλούς ο έρωτας είναι μια σχέση ,το σέξ ή και ενα αντικείμενο. -σωστοοοοοό-
Αλλά ο έρωτας δεν είναι η επαφή δύο σωμάτων,δηλαδή η σεξουαλική επαφή αλλά η ένωση δύο ψυχών.
Άλλωστε ,άλλο πάθος και άλλο έρωτας.Μερικοί  μπερδεύονται με αυτά τα δύο , γι΄ αυτό και μπερδεύουν την κάλτσα με το προφυλακτικό.
          Η αλήθεια είναι πως χωρίς έρωτα δεν μπορούμε να ζήσουμε,νιώθουμε κενοί και άδειοι !!
Ένα δωμάτιο σκοτεινό και σιωπηλό.Αξίζει να ερωτεύτεις πραγματικά.


Κυριακή, 11 Ιουλίου 2010

" Κρίση Πανικού "

         Πολλές φορές στην ζωή μας αναρωτιόμαστε για την τροπή που θα πάρει.Μερικές φορές την διαμορφώνουμε εμείς οι ίδιοι και άλλες φορές απλά πέρνουν αποφάσεις  δεύτεροι για μας.
         Αρχικά, αυτό συμβαίνει στην ηλικία των 17 χρόνων μας ,για παράδειγμα ,που οι γονείς μας, μας λέγανε "Πρέπει να σπουδάσεις,να γίνεις κάτι στην ζωή σου για να μην έχεις την τύχη την δικιά μας - βέβαια τότε τα χρόνια ήταν πολύ δύσκολα (αλλά who cares?) - και καταλήξεις στους δρόμους. Έμεις όμως είμαστε σε φάση "ναι μαμά/μπαμπά ό,τι πεις".
         Σε δεύτερη φάση ,και μετά την ηλικία των 17, πρέπει να πάρουμε αποφάσεις μόνοι μας και να διαμορφώσουμε την ζωή μας έτσι όπως μας αρέσει.Δεν το κάνουμε όμως ,διότι δεν ξέρουμε ούτε εμείς οι ίδιοι τι θέλουμε.Γι' αυτό πολλές φορές ζητάμε την συμβουλή από κάποιον-α φίλο-η μας ή τον-ην σύντροφο μας.Το χειρότερο είναι το κορίτσι/αγόρι σου να σου λέει πως βλέπει την άποψη της/του αλλά να σου επιβάλλει και τι να κάνεις,αλλά δεν θα ανοίξω το θέμα <<καταπίεση μιας σχέσης>> γιατί δεν θα τελειώσω ούτε αύριο.
         Εμένα μ'αρέσει να παίρνω αποφάσεις για την ζωή μου μόνος μου αλλά δεν θα πω ΌΧΙ στην συμβουλή ενός φίλου.Το θέμα είναι ότι συχνά επηρεάζομαι από αυτά που μου λένε και ίσως η συμβουλή κάποιου να με κάνει να αλλάξω όλες μου τις απόψεις , όχι μόνο στο θέμα πως θα διαμορφώσω την ζωή μου, αλλά και γενικότερα ..
         Αυτό που με απασχολεί εμένα περισσότερο όμως είναι τι θα γίνει στα 25 ,στα 30 μου χρόνια που η ζωή θα φωνάζειιιιιι .. Όταν όμως η ζωή μας είναι σαν τα σκουπίδια της προηγούμενης μέρας .. τι κάνουμε; ΚΟΛΥΜΠΑΜΕ ΚΟΛΥΜΠΑΜΕ!!!

Τετάρτη, 7 Ιουλίου 2010

γαμημένα σκαλοπάτια.

Η ζωή μπορεί να σε ανεβάσει από το πρώτο σκαλοπάτι μέχρι το τελευταίο.
Τι γίνεται όμως όταν στην μέση τα έχεις φτύσει;
Γλιστράς , πέφτεις με τα μούτρα και κατρακύλας από την μέση μέχρι την αρχή ξανά!

Τότε σκέφτεσαι ..
πάλι απ' την αρχή ; Παίρνω πάλι τέτοιο ρίσκο να ανέβω ξανά στην κορυφή ;
...και άμα γλυστρίσω ΞΑΝΑ ; Έτσι αποφασίζεις να πάρεις το ανσασέρ .. ωραίαααα!!
και αν και αυτό μείνει στην μέση ; ουφφφφφφφ

ΑΔΙΕΞΟΔΟ!!

Όποιοv δρόμο και αν διαλέξεις δεν ξέρεις ποτέ που θα σε οδηγήσει ..
Το ερώτημα είναι ένα λοιπόν και αναπάντητο ( για μένα τουλάχιστον ).
Αξίζει να ρισκάρεις ;

Έτσι τα φέρνει όμως η π****** η ζωή, ανέβα-κατέβα τα σκαλιά είναι!!
Αν καταφέρεις όμως να ανεβείς ,το κατέβασμα είναι αναμφισβήτητα πιο ξεκούραστο ;p

Τρίτη, 6 Ιουλίου 2010

Αισθήματα

είναι σκληρό να έχεις αισθήματα.
Συνήθως πονάνε περισσότερο αυτούς που απευθύνονται, 
παρά τον ίδιο μας τον εαυτό που νιώθει αυτά.
Τι συμβαίνει όμως όταν δεν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτά τα συναισθήματα? 
εγώ προσωπικά κλείνομαι στον εαυτό μου , θέλω να μιλήσω αλλά δεν μπορώ !
Καίγεται η ψυχή μου μέχρι που δεν αντέχει άλλο και είναι έτοιμη να εκραγεί.
Και έτσι εγκαταλείπω τον εγωισμό μου.Είναι όμορφο να ακούς τα αισθήματα που 
έχει κάποιος για σένα ,μέχρι και τα κακά αισθήματα δηλώνουν κάτι.
ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΕΊΝΙΑ του άλλου !!
Πιστεύω πως πρέπει να εκφραζόμαστε ελεύθερα δίχως δισταγμό και φόβο.
Άλλωστε μπορεί να βγεί και σε καλό ;) 

Κυριακή, 4 Ιουλίου 2010

Ο Αποχωρισμός μιας ζωής

είναι σαν κάτι να καίει βαθιά μέσα σου,
κομμάτια που χάθηκαν και είναι αδύνατον να ξαναενωθούν.
Τα δάκρυα στέρεψαν μα ακόμα τα μάτια μου υγρά,
ας ήταν εύκολο να καταλάβω..
όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο,
οποιοσδήποτε και αν είναι αυτός ,το πιστεύω.
Επίσης ξέρω πως όταν κλείνει μια πόρτα,ανοίγει μια άλλη.
Στιγμές δεν θα ξαναυπάρξουν
και όμως όσες υπήρξαν ήταν όμορφες
και αυτές δεν χάνονται απ'το μυαλό.
Και αν μερικές φορές ξεχνάμε απλά προσποιούμαστε
διότι οι αναμνήσεις θα 'ρχονται πάντα στο μυαλό ,
καλές,κακές και ασήμαντες ..
Τον αποχαιρετισμό είναι δύσκολο να τον αντιμετωπίσεις
όσο εύκολο και αν είναι το "αντίο" να το πείς .
Σαν μπουκάλι άδειο στην άμμο , ξεχασμένο ,
η καρδιά δεν σε ξεχνά και συ θα με κοιτάς από "εκεί" .



Αφιερωμένο σε ένα ξεχωριστό άτομο που έφυγε νωρίς απ'την ζωή μου.